Steeds Weer Opstaan — Een gedicht van Nesrin Almosrani
Nesrin Almosrani is een uit Syrië gevluchte auteur. Speciaal voor Stichting Mattar, voor de landarbeiders van ons project 'De Boerderij', schreef zij het volgende gedicht:
STEEDS WEER OPSTAAN Regen, regen, regen Als de fluisterende regen ons Iets onthult Dan is het dat we steeds weer moeten opstaan Aandachtig, luisteren we ernaar. We gaan We gaan! We zullen zeker opstaan Druppels vallen uit de hemel Witte regen Warme regen Wonderschone regen Langverwachte regen Ik sta waar eergisteren bommen zijn gevallen Waar het gisteren granaatscherven heeft geregend Waar niemand weet Wat morgen brengt We zijn hard gevallen Maar zullen weer opstaan We gaan De hoop tegemoet Regen, regen, regen Er vallen druppels op mijn zware hoofd De rest wast de rest Van mijn uitgeputte hart Regen, regen, regen Regen die ruikt naar de geur Van Syrische olijfgaarden Naar onze uitgestrekte tarwevelden, meedansend met de wind Die lijken op het golvende, blonde haar Van een meisje dat rent Naar een onbekende toekomst De regen valt In het land waar mijn vader zijn hoofd Neervlijde op een kei van het graf Van zijn grootouders Verlegen neuriede hij het heilige vers Op het land waar nu wordt gezaaid In de modderige aarde Het hoofd geheven Opengesperde ogen De regen trotseert de gebroken zielen Niet bang voor wat er komen zal Niet verdrietig over wat Voorbij is Ik voel met hen mee Mijn littekens aftastend Van de kruin tot de teen Ik troost ze één voor één Regen valt uit hemel Geen bommen Geen granaten Het regent hoop Er wordt gezaaid Straks wordt er geoogst Omdat we niets anders kunnen Dan opstaan Regen, regen, regen. Het regent hoop Op een wonder
— Nesrin Almosrani